“LOEIZWAAR EN MODDERIG, MAAR OOK HEEL MOOI”
Tekst: Gerda Preusting
Maastricht, 5 februari - Atleten weten doorgaans de weg naar de Maastrichtse wintercross niet zo goed te vinden. Afstand en weersomstandigheden spelen daarbij een rol. Een tijdige en op maat gesneden communicatie zorgde dit jaar voor verandering én succes. Op 5 februari wreef organisator Brord van der Maat zich in zijn handen. ‘Bijna 100% meer deelnemers. Een record.’
Ook voor de allerlaatste loopster op de afstand van twaalf kilometer van deze wintercross staat bij binnenkomst een handjevol getrouwe supporters te wachten. Geheel in de gedachte van Pierre de Coubertin - meedoen is belangrijker dan winnen - krijgt zij ook een applausje bij binnenkomst op de atletiekbaan van sportpark het Jekerdal. Het terrein ligt er op deze vrijdag de vijfde februari verlaten en troosteloos bij. De zon heeft vandaag een verlofdag. Het miezert en de wind waait stevig. Het is uitgesproken guur, maar daar hebben de lopers geen last van.
Kuitenbijter
Het is een gemengd gezelschap dat eerder deze ochtend aan de startlijn stond. Nederlandse en Duitse politiemensen (Kreiss Heinsberg) politiemensen, maar ook medewerkers van de Maastrichtse rechtbank, de ambulancedienst en de Koninklijke Marechaussee. Sappig dialect, gemütlich Duits en hoog Nederlands gaan gemoedelijk hand in hand. ‘Interrregionaal en internationaal’, zo licht Brord toe.
Zo ver je kijkt is het landschap van het Jekerdal ongelooflijk mooi. Loodzware grijze wolken hangen over de deinende Limburgse heuvels. Na een afstandschot (op een fluit) van plaatsvervangend korpschef Walther van Haaren, wagen bijna vijftig deelnemers het erop. Zes of twaalf kilometer. Voor de lopers op de kortste afstand is de St.Pietersberg slechts één keer de gemene kuitenbijter. De rest moet drie keer over gemene klimmetjes en venijnige afdalingen. Iets wat een van hen later bij de finish de opmerking ontlokte: ’Geen tijd om te herstellen, loeizwaar.’
Bloed en modder
Maar niet alleen de St.Pietersberg blijkt een blikvanger. Maastricht maakt zich op voor hun volksfeest nummer één. Vlaggen, vaandels en ballonnen in de zuidelijke carnavalskleuren sieren de huizen en straten. Of onze lopers er oog voor hebben valt te betwijfelen. Maar vrolijk staat het wel. Vijf professionele verkeersregelaars en een twintigtal studenten van het CIOS uit Sittard steken een helpende hand uit om alles in goede banen te leiden.
En tja, wat kun je er nog meer over zeggen? De finish van de twaalf kilometerlopers is superspannend en wordt tot voor honderd meter door drie mannen beslecht. Maarten Meeuwsen ligt bijna de hele weg op kop, maar wordt op honderd meter voor de finish ingehaald. Bemodderde benen en kleding, aan een van hen is te zien dat hij een duikeling heeft gemaakt. Bloed op een arm en been. De vrouwen zijn in de minderheid, maar staan hun mannetje. Iedereen doet dapper zijn best op het loeizware, modderige, maar o zo mooie parcours.
In de kneuterig kleine kantine van het clubhuis houdt Anjo Tijdink later die middag de prijsuitreiking. Het ruikt er naar sportschoenen en naar zweet, maar het is er supergezellig.
Vijfhonderd kilometer
Good old Sjaak Swarthof is er ook. De Amsterdammer – bijna 64 jaar - loopt de lange afstand en komt fit ogend binnen. Een supporter: ‘Super gedaan Sjaak.’ Een brommend antwoord:’Ik heb vijfhonderd (!) kilometer gereden om hier dit …. eind te lopen.’ Maar Sjaak zou Sjaak niet zijn als hij niet relativeert. ‘Kijk, ik ben de enige zestigplusser die straks in Overveen (5 maart, red.) de hele competitie van drie crosswedstrijden heeft gelopen. Dus ik win altijd de eerste prijs.’ Kijk, zo hadden we dat nog niet bekeken. Die vijfhonderd kilometer zijn niet voor niets geweest. Hij glundert.
Och, elke wedstrijd heeft zijn eigen held. Sjaak is het vandaag!
Het was een feest om in het gastvrije Limburg-Zuid te vertoeven. Met dank aan het Fit en Gezondproject van de meeste zuidelijke regio die de wintercross financieel ondersteunt.
|
