|
DRIE EUROPESE MEDAILLES VOOR NEDERLANDSE POLITIEATLETEN IN DONETSK (OEKRAÏNE) |
|
Geschreven door Gerda Preusting
|
|
zondag 26 september 2010 |
’WHAT A SPLENDID RACE,
THIS WAS EEN TECHNICAL RACE WITH BRAINS’
Tijdens het Europees kampioenschap baanwedstrijden in Donetsk van 22 tot en met 24 september hebben de Nederlandse atleten een superprestatie neergezet. Het team sleepte maar liefst drie medailles in de wacht. Jacqueline Rustidge behaalde een zilveren medaille op de vijfduizend meter. Brons was er voor haar collega Ilona Lievaart op de drieduizend meter steeplechase en brons ook voor de dames estafetteploeg.
De Nederlandse atleten maakten met dit succes hun verkiezing van sportploeg van het jaar (tijdens de Nationale Sportdag) meer dan waar. Nog nooit eerder kwam de ploeg met drie medailles op zak naar huis. Het team liet grote opponenten zoals Tsjechië, Oostenrijk en Estland achter zich en eindigde op de medaillelijst op een keurige tiende plaats. In totaal deden zestien landen mee met gezamenlijk 220 atleten. Na een spectaculaire openingsceremonie met een volgepakt stadion stonden de eerste disciplines voor de Nederlanders te wachten. Edwin Ellis haalde de finale van de honderd meter, maar moest voor een medaille verstek laten gaan. Maar wel een hele mooie prestatie voor deze Amsterdamse IBT-docent. Op de tweehonderd meter haalde Edwin nipt de vierde plaats. Slechts een klein verschil met nummer drie. Voor Maarten Meeuwsen (vijf kilometer) en Ben Plantinga (tien kilometer) was de concurrentie te groot. Maar het tweetal hield dapper stand, ook toen zij gedubbeld werden door de enorm snelle Oekraïnse en Duitse tegenstanders. Jelle van Kesteren moest bij de hinkstapsprong zijn meerdere erkennen in - opnieuw – Duitse en Oekraïnse rivalen. Toch belandde hij op een fraaie zevende plaats. Een waar succes als je als politiestudent het op Europees niveau al zover brengt. Dat belooft wat voor de toekomst!
De zilveren plak
En toen de vrouwen! Sprintster Sonja Oost moest het met een miniem verschil op de honderd meter afleggen tegen snelle jonge loopsters. Knappe prestatie van Sonja die twee keer zou oud is als de winnaressen. Toen was het tijd voor Jacqueline Rustidge (IJsselland). Onze snelste Nederlandse politievrouw had nog nooit eerder op een EK een medaille behaald. Haar tegenstand was al die jaren zo groot dat ze immer misgreep. Maar Jacqueline was dit keer op resultaat gebrand, alhoelel ze tevoren haar kansen op een medaille niet hoog inschatte. ‘Ik denk een vierde plaats’ was haar idee nadat ze de tegenstand had bekeken. En dat leek aanvankelijk te kloppen. Tot vier rondes voor het einde liep Jacqueline in vierde positie. De latere winnares uit Rusland liep een halve ronde voor en bleek niet meer te kloppen. Toen gebeurde wat niemand voor mogelijk achtte. Langzaamaan schoof Jacqueline op naar nummer drie. Daarbij moest ze een afstand van zeker twintig meter dichten. En wat niemand voor mogelijk achtte, gebeurde. Met een houding van ‘wie doet me wat’ schoof de Nederlandse langs nummer drie om vervolgens honderd meter voor de finish in een spectaculaire eindsprint voorbij nummer twee te denderen. Haar prestatie leverde uit alle geledingen van de delegaties lovende reacties op. ‘What a splendid race, this was een technical race with brains’. Zomaar enkele opmerkingen van coaches en begeleiders, van USPE-bestuur en atleten. Iedereen was onder de indruk. En Jacqueline zelf? ‘Ik dacht bij mezelf, de dood of de gladiolen, ik zal een plak halen!’ Feest bij het Nederlandse team dat nog eens versterkt werd toen nog geen uur later Ilona Lievaart (Haaglanden) een fraaie bronzen medaille binnenhaalde op de drieduizend meter steeple. Ilona moest jammer genoeg een snelle Bulgaarse en Spaanse deelneemster voor laten gaan. Tot slot haalde ook de vrouwen op de Zweedse estafette een derde plaats. Een driedubbele overwinning bij de vrouwen en prima prestaties bij de mannen maakte dat ons euforiegevoel niet meer kapot kon.
Splinternieuwe stadion
De organisatie van dit EK stond als een huis. Zoals gezegd, een spectaculaire opening, perfecte organisatie, het ontbrak ons als gasten aan niets. Een slotavond in het splinternieuwe stadion van Shakhtar Donetsk, deelnemer aan de Champions League. Het stadion is gebouwd voor het EK voetbal in 2012, maar wij mochten vast ruiken aan de glamourachtige wit leren stoelen, glanzend bestek en fraai met linnen gedekte tafels. Wat een luxe! In de persoon van Vadym Tychenko had Oekraïne een uitstekend gastheer. Namens de USPE is hij al jaren lid van de technische commissiee. Vadym waakte als een echte diender over ons wel en wee. Zijn gasten ontbrak het aan niets. Aan ieder team was vier dagen lang een tolk en een politieman toegevoegd. Onze band met Victoria en Serge was dusdanig dat zij tot aan de incheck voor het vertrek bij ons bleven en er heuse tranen waren bij het afscheid.
Wat kunnen we verder zeggen van Donetsk? Onze kennismaking met het voormalig communistische land begon al snel na de landing in Kiev toen een in uniform geklede luchthavenmedewerker ons een corrupt voorstel deed. In vogelvlucht ontdekten we later in de week nog veel postmilitaristische invloeden vanuit de communistische tijd. Huizenhoge standbeelden, onder andere van vadertje Lenin met een wakend oog over de burgers. Grauwe regeringsgebouwen, hier en daar veel militair machtsvertoon. Donetsk doet enorm zijn best om de wereld te laten zien dat zij meegaat in de tijd. De stad ontwikkelt zich supersnel, maar alles heeft zijn tijd nodig. Een stad met contrasten. Modern geklede vrouwen op superhoge hakken en oude vrouwen die asfalt scheppen op een oud wegdek. Schreeuwende reclames van Breitling en Gucci. Krotten bedekt met golfplaten in de buurt van een kerk met 22 gouden altaren. Een stad met allure en een duidelijke ambitie om zich te willen meten met de westerse wereld.
Op ons als nuchtere Nederlandse dienders maakte het geheel veel indruk. Niet alleen op sportief gebied was de kennismaking met Oekraïne er een om nooit te vergeten!
|
