|
NAAR DE TOP VAN DE TOUBKAL |
 Vrijdag 22 april 2011
Vanmorgen zijn we om kwart voor 6 opgestaan, een ontbijt naar binnen gewerkt, stijgijzers onder de schoenen en dik aangekleed op pad. We hadden afgesproken het rustig aan te doen.
De zon kwam op, het was helder weer en in de verte zagen we dat het dal bewolkt was. Vol goede moed vertrokken we vanaf Refuge de Toubkal, op 3207 meter, en werden we meteen getrakteerd op een enorm steile ijshelling. Stapje voor stapje naar boven. Het was zo steil dat we besloten te gaan traverseren. Zelf een pad aanleggen met haarspeldbochtjes. Het was zwaar, vooral toen de wind toenam. Windvlagen met een kracht van 6 tot 9. De stukjes ijs vlogen ons om de oren. Het kwam er nu op aan om als groep stap voor stap en metertje voor metertje naar boven te klimmen. Nauwelijks pauzes en geen tijd voor foto’s. Via een gigantisch ijsveld kwamen we op de pas, op 4000 meter, om vervolgens via de graad naar de top te gaan. Het was inmiddels windkracht 9 geworden en dat maakt deze tocht echt alpien. Drinken was onmogelijk. Alles bevroren. Onze snickers waren spontaan tot ijssnickers getransformeerd. Soms werd je bijna omgeblazen, met je rug naar de wind jezelf schrap zetten en wachten tot de ergste windvlaag afnam om daarna weer verder te kunnen. Hans (van Haalen) had op deze hoogte nog meer last van zijn gekneusde ribben (opgelopen tijdens de laatste training). Met de mentale steun van Mountain Network gids Marieke en zijn doorzettingsvermogen ging hij rustig maar gestaag hoger en hoger. Ook Willeke had het zwaar maar met de fysieke ondersteuning van Wilbert wist ze zichzelf te overtreffen.
Uiteindelijk dan de euforie van de top. Geweldig wat een uitzicht en wat een groepsgevoel, allemaal op de top van de Toubkal (4167 mtr) zonder blessures. Nou ja bijna dan! Op de top staat een stalen piramide als een soort monument. Hans (Robijn) liep hier onderdoor maar kwam te snel omhoog. Hij stootte zijn hoofd en hield er wondje aan over. De Toubkal is nu enkele millimeters hoger.
De vlag van de politieacademie/NPSB kon met moeite strak worden gehouden . Foto’s moesten snel worden gemaakt omdat je handen te koud werden zonder handschoenen.
Voldaan begonnen we aan een steile afdaling via een ander dal. Reden: makkelijker en minder wind had de gids gezegd. De praktijk was anders: zeer steil en we werden gezandstraald met ijskorrels. Voor enkele onder ons die nog niet zo vaak met stijgijzers hadden afgedaald was dit een zeer lastig stuk. Met fysieke ondersteuning van de “oude rotten” ging het langzaam maar gestaag naar beneden. Enkele honderden meters lager werd het uiteindelijk rustiger, geen wind meer, en was het genieten van de middagzon en een mooie afdaling in een prachtige bergomgeving. Wat feitjes van de TOP-dag:Totale stijging: 1172 meter – trip afstand: 10,85 km – looptijd: 4 uur 27 minuten
Rond 2 uur zaten we voldaan te lunchen in Refuge de Toubkal. Daarna spullen opruimen en uitrusten.
We hebben met de hele groep op de top gestaan!!!!
’s-Avonds na het diner kwam er gelukkig toch wat drank tevoorschijn. We hadden tenslotte wat te vieren. Enkele van ons hadden wat mee gesmokkeld. De Berenburg en Ouzo gingen er goed in. Met z'n allen rond een openhaard, helaas niet brandend. Gezelligheid tot het licht uitging om 21 uur en dan naar onze 28 persoons suite. Lekker slapen?
Morgen om 7 uur op en 8 uur vertrekken voor de laatste etappe, een afdaling van 1500 meter naar Imlil. Daarna met de bus richting Marrakech waar we nog ruim een dag kunnen ruiken en proeven aan de Marokkaanse gastvrijheid. |
