Zaterdag 12 november 2016 omstreeks 18.00 startte de jaarlijkse wedstrijd tegen het team van de marinemensen, de Watergeuzen. Met precies 11 spelers was het krap aan maar wat wil je dan ook met zoveel afmeldingen in verband met een net uitgebroken politiegriepidemie in de gelederen. Dit resulteerde in vier afmeldingen binnen 24 uur voor de wedstrijd. Maar goed, dan speelt de rest lekker veel, zullen we maar zeggen. Zoals gebruikelijk speelden we op een veld van HC Rotterdam. Jammer genoeg niet in het stadion maar op het 2e veld. Op het hoofdveld moest namelijk nog een jeugdwedstrijd starten om 18.00 uur. De hockeyclubs hebben met zo’n grote groei van jeugdleden te maken dat bijvoorbeeld op HC Rotterdam op alle zes andere velden nog zes jeugdteams na 18:00 uur hun  competitiewedstrijden moesten spelen.

Terug naar de wedstrijd. De Watergeuzen hadden er alles aan gedaan om het politiehockeyteam te verslaan. Zo hebben ze sterk verjongd, beleggen ze tegenwoordig trainingskampen, laten het kwik dalen tot rond de nul graden, zorgen voor een glad veld en dat alles aangevuld met flinke slagregens…… De Watergeuzen stormden er dan ook flink op los in de eerste helft. Het spel speelde zich grotendeels op onze helft af en we waren blij dat keeper Leon Daniels de wedstrijd van zijn seizoen keepte. Niet normaal, hoog, laag, snoeiharde backhands, corners, het maakte Leon niet uit. Hij stopte alles geholpen door zijn favoriete laatste man Dre Smulders. En juist toen de storm wat ging liggen, het politieteam zelf een paar keer gevaarlijk in de cirkel verscheen, ja, juist toen kregen we zo’n lullige intikkertje om de oren… pffff 0-1 achter… weet je wat het ergste was? Dat zelfs de tegenstander zei dat het wel een hele lelijke goal was en dat wij meer verdienden… Okee, drie minuten later viel op precies zo’n wijze weer zo’n tegengoal en werd het 0-2. En ja, wederom het commentaar dat wij zo’n lelijke tegengoal niet verdienden… Ja, nou weten we het wel… als je die zo lelijk vind, keur ze dan zelf af voortaan.

Anyway, bij rust 0-2 achter maar toch met het gevoel dat er meer inzat. En dat gebeurde dan ook. Een rush vanaf de middenlijn van Casper van Maarseveen resulteerde in een strafbal nadat Casper met een uchimata gevolgd door een ippon op kennelijk onreglementaire wijze was afgestopt bij een poging op doel te schieten. Zoals het Casper betaamt, nam hij de strafbal zelf..… en ja, nu was het onze beurt voor een lelijke goal…. een lullige rollertje net langs de klomp van de keeper die een snoeiharde streep verwachtte. En ja, toen zeiden wij maar terug: ook lelijke goals tellen!

De Watergeuzen lieten zich echter niet helemaal onderdompelen en knalden een paar minuten later direct de 1-3 tegen de touwen. En wederom knokten we ons terug in de wedstrijd. Een kwartier voor tijd maakte Casper van Maarseveen de 2-3 uit een strafcorner.  Toen beukten wij nog flink op de verdediging en keeper van de Watergeuzen. Helaas leidde het niet tot de bevrijdende gelijkmaker. Achterin bleven we ook knokken en uiteindelijk klonk het laatste fluitsignaal, 2-3 verloren…… jammer maar helaas! Volgend jaar winnen wij weer. Ondanks de nederlaag overheerste toch het gevoel dat het een fanatieke maar sportieve wedstrijd was geweest met een terechte winnaar. Wij kwamen gewoon net tekort.

Na de heerlijke warme douche werd in het clubhuis van HC Rotterdam tezamen met het team van de Watergeuzen kennis gemaakt en gezellig nagepraat. Wij danken de Watergeuzen voor het regelen van de wedstrijd, het is intussen een mooie traditie! Tot volgend jaar, same place, same time?