17th European Police Championships Shooting 2019 Suhl, Germany

0
222
Ploeg
Ploeg

Na 8 jaar trainen en wedstrijden, een tussentijdse interland en oneindig veel geduld, is 2019 weer een jaar waarin de USPE Kampioenschappen Sportschieten worden gehouden. Duitsland treedt op als gastland en heeft de luxe uit verschillende grote schietbanen te kunnen kiezen. Ditmaal viel hun keuze op Suhl, een stadje in de Freistaat Thuringen, het groene hart van Duitsland, zoals zij dit propageren. En daar is niets teveel mee gezegd. Vanuit ons hotel Ringberg, gelegen op een hoogte van ruim 750 meter, heb je een mooi uitzicht over de tot aan de horizon reikende heuvels eindeloos bedekt met bossen. Ongeveer 15 minuten rijden door de mooie bossen via haarspeldbochten waren nodig om het geavanceerde schietcomplex te bereiken.

Het schietcomplex heeft zeker grote allure, waar je als sporter alleen maar van kunt dromen. Elk schietonderdeel kan beschikken over zijn eigen banen, die in ruime hoeveelheden aanwezig zijn en tevens voorzien zijn van publieksruimten. Het complex beschikt verder over een aparte kantine, apart bewaakt wapendepot, voldoende parkeergelegenheid, dopingruimte, artsenkamer, vergaderruimten en bovendien waren alle schietpunten voorzien van Sius Ascor elektronisch schotwaarderingssysteem. Een baankijker is dus niet nodig en voor het aanwezige publiek erg interessant om de wedstrijden per schutter live te volgen. Elk schot is zichtbaar, of het nu 10 of 50 meter is. Ook de (tussentijdse) ranking is voortdurend te volgen, wat het verloop alleen maar spannender maakt.

Even kort wat cijfers. Aan deze EPM (Duitse vertaling) deden 19 landen mee, die totaal 112 atleten op de been brachten. Op hun beurt zorgden zij weer voor 238 starts. Ook 19 gedelegeerden en een veelvoud aan coaches, scheidsrechters (ofwel juryleden), baansecondanten en collega’s in opleiding, die een week lang op verschillende terreinen ter ondersteuning waren toegevoegd. Wij, de NPSB, waren aanwezig met 7 schutters m/v, en 3 coaches.

Onze heenreis op zondag 16 juni verliep voorspoedig. Twee bussen waren nodig om man en uitrusting te vervoeren. In Suhl direct naar het schietcomplex voor de accreditatie en het wapendepot, waar het arsenaal werd opgeslagen.

Maandag, een dag waarop volop getraind kon worden. Maar ook een dag waarop wapens en uitrusting gekeurd moesten gaan worden. Voor ons bleek de wapenkeuring geen probleem, alles werd direct goedgekeurd. De problemen deden zich wel voor bij de kleding van de geweerschutters. Naast flexibiliteit van het pak, de dikte van het materiaal, werd, en dat is niet vreemd, ook de sluiting gecheckt. M.a.w. de plaats van de knopen moet zodanig zijn, dat het pak nog wel enige bewegingsvrijheid moet blijven gunnen en niet alle stabiliteit uit een pak gehaald wordt. Bij menig schutter, van ons ook twee, werd de jas afgekeurd. Te strak. Knopen moesten verplaatst worden, zodat het iets wijder komt te zitten. Bij Jan kon dit niet verder, waarop de keuringsmeester maar adviseerde zonder jas te schieten. Dat is ongeveer hetzelfde als je een roeier zijn spaan afpakt en zegt dat hij maar met zijn handen moet gaan peddelen. Niet te doen. Als begeleider leg je dan je oor te luister en probeert vele discussies op de keuringsvloer te volgen. Er komt altijd wel een tip naar voren. Deze kwam dit keer van een zeer gerespecteerd jurylid uit Engeland, die adviseerde om met een koord een lus door het knoopsgat te maken, waardoor e.e.a. zoveel kon worden verlengd naar de knoop dat het weer passend was. De reglementen staan dit toe. Als koord hebben wij tie-wraps gebruikt en de knoopsgaten dicht getapet.  Achteraf bleek dat de verkeerde keuringsmethode werd toegepast en dat veel jassen niet afgekeurd hadden mogen worden. Maar dat is omgaan met de omstandigheden. De trainingen gaven veel voldoening.

Eind van de middag werd benut om op het plein in de stad Suhl de openingsceremonie te houden. Volgens geheel oud Duits gebruik was dit tot in de puntjes geregeld en kon het aanwezige publiek genieten van de kleurrijke opkomsten van alle deelnemers en de bijbehorende toespraken.

Dinsdag 18 juni, 1ste wedstrijddag. Onderdelen Luchtgeweer staand 10 meter en Vrij Pistool 50 meter. Op beide onderdelen waren wij met twee sporters vertegenwoordigd, resp.  Peter van Stralen + Jan Zandvoort en Ruud van Streepen + Peter Sijtsma. Voor drie van hen was het hun eerste optreden op zo’n groot evenement. Peter van Stralen deed wat hij moest doen en waartoe hij in staat was. 580 punten, wat een prima score is in dit Europese politiegeweld. Voor Jan is het een bij-onderdeel, maar maakte met zijn aanwezigheid wel het team compleet. Op Vrij Pistool zag de coach zaken, die hij nog niet eerder had gezien bij zijn schutters. Ruud stond in een houding die voor toeschouwer en coach niet te verklaren is. Voor hem wel, want hiermee bereikte hij zijn ‘nul’-positie. Beide scores bleven onder de verwachte maat. Later in de middag opnieuw met Ruud de trainingsbaan opgegaan om de juiste nulhouding opnieuw tussen de oren te krijgen en daar bleek hij het wel mee eens te zijn. Mogelijk dat zenuwen de onzekerheid bij deze schutters parten hebben gespeeld.

Later die middag was het optreden aan onze enige vrouwelijke schutter gegund, Astrid de Mooij, met luchtpistool 10 meter. Deze door de wol geverfde schutter schiet in een redelijk snel tempo en zo kon het gebeuren, dat zij al na 1 schot aan de leiding stond. Daarna zakte zij iets af, maar met hele mooie series en 1 minder schot (slechts een zeven) eindigde zij met haar 10de plaats net buiten de finale. Een trots en blij gevoel bij schutter en teamleden.

Woensdag 19 juni, 2e wedstrijddag. Nu was de beurt aan de heren Luchtpistool 10 meter, dame Sportpistool 25 meter en de heren klein kaliber geweer liggend 50 meter. Om met de laatste te beginnen, Jan Zandvoort en Henk de Rooij, vertegenwoordigden hiermee Nederland. Twee gerenommeerde schutters die al eerder hebben laten zien wat zij waard zijn. Omstandigheden: warm en zonnig weer met een redelijke wind. En vooral van die wind hadden zij wat last. Op de baan verandert zo’n wind steeds van richting (draaiend) waardoor Henk wel mooi in het centrum van de roos zat, maar te veel rond de tien draaide. Hij haalde wel een eindscore van 601.5 (meer dan een tien gemiddeld), maar kwam internationaal helaas iets te kort. Jan kwam niet verder dan 582.9 met voor hem een paar onverklaarbare schoten. Henk baalde naderhand, want hij had zelf meer verwacht. En die verwachting was zeker niet onterecht, gelet op zijn trainings- en wedstrijdresultaten.

Dirk Jan Klomps (ook 1e optreden) en Ruud waren geselecteerd voor Luchtpistool 10 meter. Gelukkig liet Ruud zien, dat zijn nulhouding weer in orde was en stond zeer relaxed en gecontroleerd te schieten. Hij kwam met een mooie score van 532 van de baan af. Dezelfde baan waar ook een voormalig Olympisch kampioen stond te schieten en ja, zijn techniek en ervaring laten een hogere score zien. Dirk Jan kreeg een bittere pil te slikken met nog net geen 500 punten (498) en heeft daarmee ervaring opgedaan wat schieten onder deze omstandigheden met een schutter kunnen doen.

Ook Astrid ging weer de baan op voor 25 meter precisie en duel. Ze kreeg hier te kampen met wat wapenstoringen en een schotbeeld boven de tien. Niet getreurd, want haar kracht zit in het duel schieten, waar zij doorgaans veel punten weet goed te maken. Maar ook hier viel het haar en de rest tegen. Haar duel was zelfs minder dan precisie, wat voor haar erg ongebruikelijk is. De oorzaak? We weten het nog steeds niet.

Als klapper op de vuurpijl werd de NPSB coach door de wedstrijdcommissie aangesproken, dat een van ons morgen Center Fire met 9mm zou schieten. Dat klopte. Het wapen was inmiddels goedgekeurd en Henk, want daar hebben we het over, had gisteren met dit wapen getraind op 25 meter. Het bericht was nu, dat hij daar niet mee kon schieten, omdat de baan hiervoor niet gekeurd was.  De grens was 1500 Joule. Men legde het probleem bij ons. Tegenargument van ons was dat 9mm gewoon in het internationale reglement als toegestane munitie is opgenomen en het wapen is goedgekeurd. Ondanks dat had men hier even geen begrip voor en mocht Henk niet schieten. Kennelijk toen men zag dat er een wolkje boven het hoofd van de coach verscheen met de vette tekst “PROTEST”, werd het aanbod gedaan dat Henk met een Pardini pistool .32 met aangepaste kolf mocht schieten en een extra trainingsmoment kreeg. Om dit met Henk te overleggen, was er een korte pauze en direct hierna werd alles weer herroepen. Zijn 9mm pistool zou deze grens van 1500 Joule toch nooit halen maar hem werd vriendelijk verzocht op baan 5 te gaan schieten, ver weg van de rest. Ook moest Henk op baan 5 gaan trainen om het effect van de 9mm te zien. Daar bleek dat ze wel een punt hadden, want niet de baan maar de elektronische schotwaardering reageerde op zijn schieten. Zijn eigen baan werkte probleemloos, maar op de banen 3 en 4, waar op dat moment niet geschoten werd, werden ook schoten waargenomen die als nullen werden aangeduid. Daar had dus nooit een schutter een wedstrijd kunnen schieten. Oplossing: Henk kon gewoon meedoen, maar dan wel een paar banen verwijderd van het deelnemersveld.

Donderdag 20 juni, 3e en laatste wedstrijddag. Center Fire, groot kaliber 25 meter precisie en duel. Henk op baan 5, de rest vanaf baan 11 tot en met 30, waar Dirk Jan stond. Henk schoot mooi constant precisie en duel zelfs beter, waardoor hij na de precisie nog wat opklom in het klassement. Dirk Jan had ook een storing (schoot met wapen van Astrid), waarna het wapen tussen precisie en duel naar de werkplaats van Walther werd gebracht en daar werd nagekeken. Desondanks bij duel toch een storing, maar na gebruik van een andere houder ging hij probleemloos verder. Zijn series waren onregelmatig, zowel een misser, als hele mooie tienen. Over de hele breedte was het flink te kort, waardoor hij als laatste eindigde.

Als laatste onderdeel, het nieuwe mix-schieten, waarbij een vrouwelijke en mannelijke schutter met luchtwapens gezamenlijk de eindscore bepalen. Wij konden alleen een luchtpistoolteam samenstellen, bestaande uit Astrid en Ruud. 40 schoten binnen 50 minuten, afstand 10 meter. Schutters van 1 team moeten naast elkaar staan, dat is grofweg hoe de series eruitzien. Astrid schoot ver onder haar maat en dat kon door Ruud niet meer gerepareerd worden, alhoewel hij zelf nog wel een mooie score had. Helaas geen finale voor Nederland op dit onderdeel, maar veelbelovend is het wel. Door deze uitslag konden wij wel als team genieten van de finaleschutters op dit onderdeel, wat muzikaal en luidruchtig door een van ons werd ondersteund met een vuvuzela.

De afsluitende avond was er een met veel plezier, eten en drinken, prijsuitreikingen en andere onderscheidingen, onderlinge contacten en ruilmomenten. We kunnen terugkijken op een toch wel geslaagd toernooi met veel leermomenten voor de komende vier jaren.

Gedelegeerde Sportschieten,
Gert Jan Hoolwerf

Foto’s: Peter Sijtsma, Peter van Stralen en Koos Janssen

LAAT EEN REACTIE ACHTER

Please enter your comment!
Please enter your name here

Comment moderation is enabled. Your comment may take some time to appear.