Donkere wolken pakken zich samen boven de Gaasperplas bij Amsterdam. Code geel is afgegeven, een waarschuwing voor zwaar weer. Maar waar het deze zondag 20 juli echt stormt, is bij het Nederlands Kampioenschap Open Water Zwemmen Politie.

Met alle tentjes, campingstoeltjes en spelende kinderen zou je het haventje bij de Gaasperplas bijna aanzien voor een kleine camping. Maar hier zijn de ogen gericht op de waterlijn. Daar komen ze aan, de deelnemers van de race over zeven (!) kilometer. Ook in de laatste meters persen de kilometervreters er nog een sprintje uit. Aantikken, even uitblazen, wat eten en later vandaag weer. Want in de wereld van het openwaterzwemmen geldt: één start is geen start. De wedstrijdzwemmers racen hier twee, soms wel drie afstanden op een dag. En volgende week weer, op een andere plek langs een plas, kanaal of meertje.

Sprintafstand
Het NK Politie is een wedstrijd binnen een wedstrijd. Eén keer per jaar mengen ‘blauwe’ collega’s van de politie, Koninklijke Marechaussee, douane en brandweer zich tussen de ‘gewone’ openwaterzwemmers voor hun eigen titelstrijd. Een strijd over 1000 meter. Een sprintafstand in het open water, maar daarmee des te uitdagender. En vooral toegankelijk voor elke zwemmende collega, benadrukt gedelegeerde Babette van de Nederlandse Politiesportbond (NPSB). ‘Elke collega kan hier meedoen, want je bent automatisch lid. Al moet je wel een beetje hebben getraind, die kilometer zwemmen moet je binnen pakweg een half uur kunnen afleggen.’

Baantjes trekken
Zeventien ‘blauwe’ zwemmers gaan vandaag met elkaar de strijd aan. Zes vrouwen, elf mannen. Executief of ondersteunend. Jong en oudere jongere. Gewone badpakken, klassieke ‘ballenknijpers’ en strakke wedstrijdbadpakken, alles door elkaar. De een gaat voor een podiumplaats, voor de ander is meedoen alleen al een mijlpaal. ‘Ik doe gewoon mee met een NK!’, grinnikt Mark, een goed geconserveerde vijftiger van het Politiedienstencentrum. Door wekelijks baantjes te trekken in het zwembad weet hij dat de afstand niet het probleem zal zijn. ‘Maar het is wel mijn debuut in het buitenwater. Ik ben benieuwd. Ik probeer zoveel mogelijk borstcrawl te zwemmen.’

Geen schoolslag
Daarom zijn er onder de vlag van de NPSB ook borstcrawlcursussen, verspreid over het land. Allemaal om het selecte groepje dat deelneemt aan het jaarlijkse politiezwemfeestje te laten groeien. Maar deelnemen aan een zwemwedstrijd, dat vinden veel collega’s toch weer een stap te ver. Al melden zich dit jaar ook een paar verse zwemcursisten. ‘Supergaaf dat je meedoet’, zegt Babette. ‘Maar nu verwacht ik ook wel wat van je. Je gaat dus niet de hele afstand schoolslag zwemmen he?’

Maken of nekken
De genummerde oranje NPSB-zwemcaps gaan op. Armen worden losgezwaaid. Voornamen omgeroepen. Allemaal de starttent in voor de briefing. Navigeren kan je wedstrijd maken of nekken, zo blijkt. Want het is niet rechttoe rechtaan heen en weer zwemmen. Het zwemparcours bestaat uit haakse en scherpe bochten. Gesneden koek voor de ervaren zwemmers, maar voor de debutanten is het wel degelijk een extra uitdaging.

Tsunami
Dan mag iedereen te water. Eindelijk. De sfeer is lacherig, tot de scheidsrechter iedereen achter de startlijn dirigeert. ‘Dames en heren politie, naar achteren!’ Bij het geluid van de starttoeter spuit het water alle kanten op. Onder de dreigende wolkenlucht rolt een tsunami van armen, benen en waterspetters de Gaasperplas in. Een paar ‘blauwe’ zwemmers ploegen zich in de eerste tientallen meters naar voren. Vanaf een steiger kijkt het publiek toe. Het recreatieve element is duidelijk losgelaten. De koplopers maken er meteen een harde strijd van. Tot marechaussee Kyra haar politiecollega’s weet te lossen. Met haar lange armslagen rondt ze als eerste boei één. Ze kijkt om en ziet dat het gat is geslagen.

Klop
Zo soleert Kyra naar de finish, nog geen vijftien minuten na het startsignaal. Politiecollega Ingmar tikt een minuut later aan. Zijn sprintstart heeft hij weliswaar moeten bekopen met klop van de jonge marechaussee, maar de veertiger feliciteert haar hartelijk. ‘Lekker geracet!’ ‘Even dacht ik dat we het spannend gingen maken’, lacht Kyra. ‘Misschien volgend jaar’, puft de politiemedewerker.

Afspraak is afspraak
Samen wachten ze deelnemer na deelnemer op. Als na bijna twintig minuten later ook de laatste zwemmer opdoemt, verzamelen alle politiezwemmers zich weer langs de oever. Vijftiger Rob heeft duidelijk afgezien, maar moet en zal finishen in borstcrawl. Afspraak is afspraak, toch? Toegejuicht door zijn collega’s en de andere zwemmers tikt hij aan. Zo zet iedere zwemmer een prestatie neer op haar of zijn niveau. Mark (2e in de categorie 50+) is er volgend jaar weer bij. ‘Je bent nooit te oud om te debuteren op een NK. Ik heb de smaak te pakken hoor. Volgend jaar weer en dan zwem ik de volle 1000 meter in borstcrawl.’ Die afspraak staat. En dan geldt voor de Gaasperplas, ongeacht het weer, opnieuw code blauw.