Onze politiejudoka’s maken het waar op het hoogste Europese podium
Een boek begint meestal met een eerste hoofdstuk. Dit eerste hoofdstuk werd geschreven op 22 en 23 augustus 2026. Op deze data werd voor de eerste keer een Europees kampioenschap georganiseerd voor geüniformeerde diensten (kort door de bocht: politie, defensie, DJI, brandweer, ambulance et cetera) in Birmingham.
De organisatie was in handen van de Europese Judo Unie. Dit is het overkoepelende, continentale bestuursorgaan van de judosport in Europa en functioneert als cruciale schakel tussen de wereldwijde judobond en de nationale judobonden.
Vanuit de NPSB kregen wij de mogelijkheid om ons in te schrijven voor dit evenement. Dit was natuurlijk een unieke mogelijkheid om ons internationaal te meten op judogebied. Ondanks de korte tijd die ons gegeven werd om een en ander te organiseren, kregen we overal medewerking en konden we een mooi team afvaardigen naar Birmingham (UK).
Het team bestond uit de volgende collega’s: Melanie Jager, Melissa Loen, Gertjan Hofland, Joost van Dorsten, Claudia Zwier en Rob Kroonen. Op het laatste moment sloeg het noodlot toe en kon Melanie helaas door een blessure niet deelnemen.
Wij als onderdeel van de vechtsporten bij de NPSB hebben erg goede banden met het defensieteam. Dit blijkt uit de NK’s die wij al jaren gezamenlijk en in goede harmonie organiseren. Dit Europees kampioenschap bood ons ook de mogelijkheid om internationaal samen met elkaar op te trekken. Dat bleek achteraf een schot in de roos. We hebben samen gereisd, verbleven in hetzelfde hotel en natuurlijk ook samen dit kampioenschap gedraaid. We ondersteunden elkaar, zowel verbaal als op de mat.
Hierbij merk je dat je, naast het feit dat je besmet bent met hetzelfde sportvirus, ook dezelfde normen en waarden hebt. Wij kijken dan ook terug op een perfecte samenwerking. Door omstanders werden we bovendien gezien als één Nederlands team.
Dit is natuurlijk allemaal mooi, maar werd er ook gepresteerd? Nou, daar kunnen we heel duidelijk over zijn: dat hebben we zeker gedaan. De coaching was in de vertrouwde handen van Claudia Zwiers, die tijdens de terugreis merkte dat coachen ook topsport is.
Op de eerste dag wist onze UPSE-kampioen van 2024, Melissa Loen, twee keer zilver te veroveren. Omdat er weinig dames waren ingeschreven, werd haar de mogelijkheid geboden om in twee verschillende gewichtsklassen te strijden. Met vijf wedstrijden heeft ze dat zeker gedaan.
De tweede dag kwamen de +35-jarige mannen aan bod. Gertjan kwam in de goedgevulde -90 kg-klasse aan de beurt. Met zijn kenmerkende stijl maakte hij het zijn tegenstander Steve Milne (UK) zeker niet eenvoudig. Dat hij tot het uiterste ging, bleek ook wel uit het feit dat hij een ingezette worp van zijn tegenstander probeerde te voorkomen. Uiteindelijk raakte hij daarbij geblesseerd aan zijn pols/onderarm en meldde hij zich niet veel later bij de spoedafdeling van het plaatselijke ziekenhuis.
Joost was onze volgende troef in de -100 kg-klasse. Door een goede loting mocht hij in de halve finale starten. Tijdens deze wedstrijd liet hij zich verrassen door de Georgische tegenstander Giorgi Modebadze. Op tien seconden van het einde van de wedstrijd scoorde zijn tegenstander het kleinste resultaat (yuko). Hoe hard Joost ook probeerde, hij kreeg deze achterstand niet meer goedgemaakt en verloor uiteindelijk de wedstrijd.
Daarom was het opladen geblazen voor de wedstrijd om het brons. Tijdens deze wedstrijd liet hij tegen zijn Engelse tegenstander zien dat hij erg gebrand was op revanche. Op 2 minuten en 20 seconden sloeg hij toe met een loepzuivere uchi-mata, die goed was voor een ippon. Hierdoor kon de derde plaats hem niet meer ontgaan.
Rob was de laatste troef die het Nederlandse politieteam op stal had, in de klasse +100 kg. Hij stuitte in de eerste ronde op de 43-jarige kwelgeest uit Georgië van Joost. Met twee vice-wereldtitels en één Europese titel binnen het veteranencircuit zou dit geen walk in the Birminghamse park worden.
Gelukkig had Rob zijn kruispas in zijn koffer meegenomen en trakteerde hij de Georgiër binnen twaalf seconden op een spetterende ippon. Met een grimas op het gezicht van de Georgiër werd er afgegroet.
Hierdoor kreeg het zelfvertrouwen van Rob een dermate boost dat hij de twee volgende partijen tegen de Engelsen Kenneth Harris en Gary Englisch beide ruim binnen de twee minuten met een vol punt kon afwerken.
Dit betekende dus, met drie winstpartijen op een rij, een dikke Europese titel voor de oudste deelnemer van het gehele toernooi. Dat Rob hiermee, op zijn 58e, uitermate trots en gelukkig was, hoef je sporters niet uit te leggen.
Volgend jaar wordt er een volgend hoofdstuk geschreven in dit boek, want in 2027 wordt dit toernooi georganiseerd in Skopje.
Ben je judoka? Maak jezelf kenbaar, doe mee aan de events, wedstrijden en trainingen en wie weet word je geselecteerd. Misschien sta jij volgend jaar op het podium in Skopje en hoor je het Nederlandse volkslied klinken in de sporthal.
