The Atlantic Coast Challenge; a challenge, not a race

0
787
Atlantic Coast Challenge Cornwall

Politiesporters trotseren de kliffen van de zuidwestkust van Cornwall

Tekst: Jacqueline Rustidge

Van 3 tot en met 7 oktober was de NPSB afdeling atletiek en survival in zuidwest Engeland om deel te nemen aan de Atlantic Coast Challenge (ACC). Drie trail marathons in drie dagen tijd over de befaamde Southwest Coast Path. Het  verhaal van 18 politiesporters die de grillige kustlijn van Cornwall bedwingen.

‘Ik heb het nog nooit gedaan, dus ik denk dat ik het kan’. Pipi Langkous zei het al, en wat ze vervolgens deed lukte steevast. Op papier klinkt het eenvoudig, maar de praktijk blijkt weerbarstiger. Ga er maar aanstaan;  drie trail marathons in drie dagen tijd. Drie keer 42 kilometer. Achterelkaar. Als je er goed over nadenkt, dan denk je ‘waanzin’. Maar de die-hard duursporter denkt maar één ding; trailschoenen aan en gaan! En zo waagden 18 collega’s van de Nationale Politie en Koninklijke Marechaussee zich aan een driedaags hardloopavontuur met de naam Atlantic Coast Challenge. Een uitdaging van de buitencategorie.

Op naar Hayle
Amsterdam, Exeter, Hayle. Dat is de route die drie Jeroenen, Michel, Martijn, Arno, Duncan, Frank, John, Richard, Marijn, Manon, Marjan, Denise, Marco, Jens, Leon en ik op donderdag 3 oktober afleggen. Zonder vertraging bereiken we st Ives Bay Holiday Park, base camp gedurende het evenement. We checken in, settelen in onze chalets en dan is het al tijd om te eten. Typisch Engelse dis wordt vanuit grote bakken op onze borden geschept. Het smaakt prima. Maar belangrijker nog, het is veel en het vult. Energie voor de monstertocht die ons te wachten staat. Terug in de chalets leggen we alles klaar voor de volgende dag en duiken we gauw onder de wol voor een goede nachtrust.

Unieke ervaring in een prachtig gebied met topmensen!
– Arno

A challenge, not a race
De volgende ochtend staan we op tijd op. Voor het eerst beleven we het ‘registration’ ritueel. Startnummer en race tracker ophalen en door naar de controle van de racevest. Alles wordt gecontroleerd. Zit de extra warme trui, regenjack, lange broek, zaklantaarn, kompas, notitieboekje met noodnummers in je rugzak? Is het allemaal waterdicht verpakt? En niet te vergeten de route voor die dag, op papier of via de app. Check! Door naar het ontbijt; havermoutpap, eieren, witte bonen, bacon, worstjes, brood en een reuze pot pindakaas. Na het ontbijt volgt de briefing. Opperhoofd van de organisatie Ben, brult de ontbijtzaal in. ‘It’s a challenge, not a race’. We knopen het in onze oren. Eindtijd onbelangrijk. Check!

Arnoootjeeeee, kom op, nog ff een zone-tje 5 pakken!
– Jeroen, tijdens Arno’s laatste meters van de 3e marathon

Van Padstow naar Perranporth
Het is ruim een uur rijden naar Padstow, startpunt van de eerste etappe. De weg er naar toe kronkelt in alle richtingen. Met een buik vol ontbijt word ik overvallen door misselijkheid. Ik ben dan ook heel blij als we er zijn. Snel uit de bus, plassen, groepsfoto…. Groepsfoto? Voor ik goed en wel zelf gereed ben voor vertrek, blijkt het grote gros van onze groep al te zijn gestart. Niet erg, it’s a challenge not a race. Ik ‘dib’ mijn chip in het apparaatje van de vrijwilliger bij de start en ga op pad, achter de rest aan. Al snel vind ik Leon en we lopen samen een stukje op. Ook Frank en Marjan kom ik achterop. En zo zal het de hele dag gaan. Je vindt elkaar en loopt weer bij elkaar weg. Michel en Jeroen S. lopen alleen de laatste etappe. De eerste twee dagen  vervullen ze de rol van supporter/verzorger. Ze staan op strategische punten om ons aan te moedigen en bij te staan. Het voelt fijn en vertrouwd. Een bemoedigend woordje, een high five, schouderklopje, knuffel en de vraag of we iets nodig hebben. Deze vorm van steun is groots want de tocht is zwaar, heel zwaar. De route klimt, daalt, klimt en daalt weer. De paden zijn smal, en nog smaller. Soms zo smal dat je je voeten niet naast elkaar kwijt kunt. Maar niet het parcours is vandaag de vijand. Nee, het is de wind. De uitlopers van orkaan Lorenzo dagen ons uit en zorgen voor een extra dimensie.  Even voorbij Newquay is een strandpassage. Strand dat dagelijks bij vloed door de golven wordt opgeëist. Er is een brug, maar ook de brug verdwijnt bij hoogtij in zee. De vroeg starters hebben pech, de brug is verdwenen op het moment dat zij passeren. Het zeewater komt tot boven de knieën. De rest heeft geluk en houdt de voeten krap aan droog. Iedereen haalt deze dag de finish. Tot onze verrassing blijkt Jens de tweede tijd gelopen te hebben. Maar hé, it’s a challenge, not a race.

Waar een wil is, is een weg! De laatste dag was een Highway to Hell, correctie, de weg naar het einde van de wereld. Wat een toffe ervaring met heel toffe mensen!
– Manon

Je kunt meer dan je denkt!
– Marijn

Wat voelde ik mij soms nietig in het prachtige, inmense en woeste Cornwall. Maar uiteindelijk super groots! Ik heb het ‘gewoon’ geflikt!
– Marjan

Van Perranporth naar Hayle
Dag twee ondergaan we ’s morgens wederom het registratie, ontbijt en briefing ritueel. Ben geeft uitleg over de route. De route is niet uitgepeild dus app of kaart zijn belangrijk. Ingewikkeld is het echter niet. ‘Just keep the sea to your right and your heading in the right direction’. En zo is het. Maar toch, er zijn stukken op de route waar je het kustpad verlaat en een stukje landinwaarts gaat. Als de vermoeidheid toeslaat, is de kans reëel dat je een verkeerde afslag neemt. Het overkomt ons gaandeweg allemaal wel een keer. De route van dag twee is heel anders dan dag één. De klimmen en afdalingen zijn venijnig. Zo stijl dat er op veel plaatsen natuurlijke trappen zijn aangebracht. Trap op, trap af, trap weer op en ook weer af. Een marathon lang. De stukken omhoog zijn zo stijl dat wandelen de enige optie is. En de afdalingen idem dito. Gelukkig heeft iemand de knop van de wind vandaag uitgezet. De zon lacht ons toe en de temperatuur is goed. Het gebied waar we deze dag lopen kenmerkt zich niet alleen door de vele trappen. Het is het land van Poldark en kent een rijke geschiedenis. In de 18e en 19e eeuw floreerde hier de tinmijnindustrie. Een industrie dat werk en welvaart bracht, maar ook veel levens eiste door het ongezonde leven in de mijnen en de vele ondergrondse ongelukken.  Anno 2019 vertellen de mysterieuze ruïnes van de mijnen het verhaal en de deelnemers aan de ACC verzwelgen in de geest van het verleden.

De snelheid doet er niet toe, waar het om gaat is dat je begint en niet stopt.
– Duncan

Wat was het fucking zwaar, maar wat hebben we genoten!
– Jeroen

Dikes and flyovers
Dagelijks zijn we uren onderweg. Uren die gevuld worden met gedachten, gevoelens en gesprekken met medelopers. Intussen is men zich bewust van de grote groep politiesporters uit Nederland. Een vraag die steevast oppopt is hoe de laaglanders zich in vredesnaam hebben voorbereid op deze monstertocht met een ongekend aantal hoogtemeters. ‘We’ve got dikes. And flyovers. Ran up and down them a million times’. Maar ze hebben een punt. Deze route laat zich niet regisseren door een paar kilometers over dijken en viaducten.  Het is zwaar, loodzwaar. Maar de schoonheid van het gebied en de vriendelijkheid van de overige deelnemers en de vrijwilligers op de checkpoints maakt de vermoeidheid en pijn dragelijk. Het maakt dat we door kunnen. Elke meter is een kadootje.

Cheese and pickle sandwich
Dag drie, de dag dat we allemaal aan de start staan. Althans, dat was de bedoeling. Michel en Jeroen S. staan niet meer langs de lijn, maar lopen zelf mee. Maar ik ga niet van start. Ik begon dit avontuur met een herstellende kuitblessure. Mijn benen zijn mij twee marathons ter wille. Maar bij de derde trappen ze abrupt op de rem. Drie paar medic-ogen bestuderen nog voor het registratie ritueel  mijn pijnlijke knieholte en kuit. Ja, ze willen best intapen zodat ik in ieder geval kan starten bij de wandelaars. En op elke checkpoint een cocktail van ibuprofen en paracetamol aanreiken behoort ook tot de mogelijkheden. Maar nee, zelfs wandelen is niet verstandig. Ze kunnen echter nog wel wat hulp gebruiken op Checkpoint 2. Het blijkt een gouden greep. Dag drie ben ik ‘marshall’ en sta ik op Checkpoint 2 om mijn maatjes te voorzien van een peptalk, een knuffel en een colaatje. En dat op het mooist denkbare punt, bovenop de kliffen. Met links, rechts en achter mij in de diepte de woeste golven van de Atlantische oceaan.  Om bij de checkpoint te komen moet er geklommen worden. Ook door mij. De mannen sjouwen jerrycans vol water en sportdrank naar boven. En liters cola. Ik probeer – zo goed en kwaad als het met blessure en spierpijn gaat – met een bak met sandwiches naar boven te klauteren. Cheese and pickle sandwiches. En boterhammen met tonijn. Pinda’s, zakken chips, jelly beans en flapjacks maken het compleet. Het is bijzonder om te zien waar de behoefte van de gemiddelde Britse duursporter ligt tijdens een meerdaagse tocht. Inwendig gniffel ik bij de gedachte, overtuigd van het feit dat de politiesporters van over de grens het waarschijnlijk bij hun eigen gelletjes en repen zullen houden.

Van Hayle naar Land’s End
Een voor een zie ik mijn maatjes passeren.  Jens oogt fit, stopt even en gaat weer door. Martijn, Jeroen vdM, Marijn, Richard, Jeroen S en Duncan stoppen iets langer, maar hun ogen verraden een positieve flow.  Het is weliswaar pittig, maar het gaat goed. Marco heeft het zwaar, maar opgeven is geen optie. Ook hij gaat door. Arno en Jeroen vdB passeren samen. Ook zij ogen sterk. In de drukte van het moment dreig ik Michel te missen. Hij roept mijn naam en ik neem de tijd om hem van een flinke dosis cola te voorzien waarna ook hij zijn weg vervolgt. Berggeit Manon geniet van het laatste traject. Het is háár dag en háár route. Op veel plaatsen is het spoorzoeken naar een pad die er niet is, manoeuvrerend tussen de rotsen. Omhoog en omlaag. En weer omhoog. Leon meldt zich ook, heeft het zwaar, maar hij is bekend met meerdaagse hardlooptochten. Hij laat zich niet gek maken en gaat door. Denise loopt op haar tandvlees en neemt de tijd om zich goed te verzorgen bij mijn checkpoint. MIJN checkpoint, zo voelt het. Ik sta hier met een missie. Niet alleen voor mijn eigen team, ook de andere deelnemers hebben aandacht en zorg nodig om deze zware tocht te volbrengen. Ik geniet en vergeet helemaal mijn eigen blessure en pijn.  Frank en Marjan komen samen langs. De grote glimlach is niet van hun gezicht te vegen. Ze hebben het zwaar, maar genieten van de pracht van het gebied. John is de ervaren ultraloper van ons gezelschap. Ook hij geniet en verliest meer tijd met het vastleggen van al het moois dat hij onderweg ziet dan met zijn tempo.

1 foto zegt meer dan 1000 woorden. Maar om te beschrijven hoe mooi deze trip was, heb je meer dan 1000 foto’s nodig
– Jens

Overall winst
Ver van waar ik ben bereiken de hardlopers het doel. Land’s End, het einde van het land. Het einde van de tocht. Bij binnenkomst wacht hen een welverdiende medaille en een Cornish pastie, de traditionele mijnwerkers hap. Het laatste traject is verreweg het meest technisch en kost de meeste tijd. Waar Jens het eerste traject van de ACC in ruim vier uur aflegt, doet hij over de laatste ruim zes uur. Maar hij verrast vriend en vijand door de overall koppositie te pakken.  Maar hem wacht geen prijs, anders dan de medaille die iedereen ontvangt. It’s a challenge, not a race…..

I ran to the lights on the Atlantic coast
Beaten by the wind
Punished by sand and saltwater
Distance and trail have tested my body to the limit
But
I saw beautiful views
Met wonderful people
And got to know myself a little bit better
I wouldn’t have missed it
– Richard

Sportvriendschap
Terug op base camp doet ieder zijn eigen ding. De een neemt een duik in zee, de ander verkiest een warme douche. ’s Avonds wacht een heerlijke Indiase maaltijd. De verbrandde koolhydraten worden goed aangevuld. De sfeer is euforisch, nee, heroïsch. Ruim 125 kilometer, drie dagen, twee benen. De fysieke en mentale grenzen zijn opgerekt en er zijn nieuwe sportvriendschappen ontstaan. Dat is uiteindelijk waar het om draait. Aandacht voor jezelf, voor elkaar en de wereld waarin je je begeeft. Het ACC boek sluit. Ons rest de herinnering, de foto’s, dankbaarheid aan de NPSB om dit mogelijk te maken en een paar zere benen. Maar dat laatste is tijdelijk…..

LAAT EEN REACTIE ACHTER

Please enter your comment!
Please enter your name here