Inmiddels nadert de dag van vertrek voor de NPSB herstelsportgroep 2026. Bestemming Schotland. Daar wordt alles wat in het voortraject is aangereikt in praktijk gebracht. Gezond eten, goed slapen, gezelligheid en vooral bewegen, veel bewegen, buiten en samen! De 9e opwerk-dag stond in het teken van water. We gaan per slot van rekening een week lang varen. Dus wel zo handig om te leren hoe je water kunt ’omarmen’ en voor je kan laten werken. Een heel andere kijk op water dus. En dat alles onder de bezielende leiding van Stephan en Sophie, in het Sloterparkbad in Amsterdam. Andrea en Chris waren deze keer verantwoordelijk voor het verslag.
Op donderdag 20 augustus verzamelde onze groep zich in het Sloterparkbad in Amsterdam. Vooraf wisten we niet precies wat ons te wachten stond; sommigen dachten aan buitenzwemmen, anderen lieten het over zich heen komen. We waren allemaal vroeg opgestaan en mooi op tijd, Het voelde meteen vertrouwd: begroetingen, omhelzingen, blij elkaar weer te zien. Bas meldde zich helaas af vanwege autopech. In de hal ontmoetten we onze twee begeleiders Sophie en Stephan van vrijzwemmen.com (https://vrijzwemmen.com). Na het omkleden verzamelden we ons aan de badrand. Stephan vertelde dat hij werkt met de Alexandertechniek: een methode om onnodige spanning los te laten, efficiënter te bewegen en bewuster te zijn van houding en adem. Kortom: anders naar bewegen kijken. Een mooi beeld dat bleef hangen: ons hoofd is als een locomotief die de rest van de trein trekt, en niet duwt. Laat het niet in elkaar verkrampen, maar laat hoofd en nek zich verlengen.
We gingen niet het openwater in maar bleven binnen. Stephan en Sophie deden oefeningen met ons die lieten voelen hoe het is om te bewegen mét het water in plaats van tégen het water. We voelden het verschil tussen kracht zetten en meebewegen, tussen duwen en je laten dragen. Er kwam zelfs een nieuwe blik op iets bekends als de borstcrawl: niet vechten tegen het water, maar samenwerken met de eigenschappen ervan. Je kruin wijst de weg, je duwt het water niet weg maar reikt naar vooruit, en de reikende hand geeft richting. Zo werd het bijna galant: dansend in zachtheid, in plaats van zwoegend. Stephan gaf ons een paar zinnen mee die precies dat gevoel vingen: *omhulling met water geeft steun*, *altijd uitademen en nooit vastzetten*, en *het is het water onder je dat je opent*. Juist dat “goed ademen” bleek soms nog best lastig om echt toe te passen. Michel liet met een tafelkleed zien hoe je iets met gratie en moeiteloos kunt doen — en hoe het juist niet goed lukt als je het met kracht probeert.
Aan het einde deden we oefeningen rond veiligheid zoals drijven — als een zeester languit op het water — en simpele reddings-principes: hoe je rustig blijft, hoe je je laat dragen, hoe je gebruikmaakt van wat er is. Er zat een levensles in die verder reikte dan het zwembad: zoals je bij een sterke stroming in zee (een mui) niet moet vechten, maar je mee laat voeren tot een punt waar je het strand wél weer kunt bereiken. Het leven laten vieren, niet te star ermee omgaan, en het water gebruiken om je te dragen, in plaats van erin te verzuipen.
Daarna kleedden we ons om en was het tijd voor het volgende programmaonderdeel: Tai Chi. We ontmoetten Bart van ITCCA Haarlem (https://www.itcca.com/nl/netherlands/haarlem) weer; de eerste kennismaking met hem en Tai Chi was op 10 juni (https://www.politiesport.nl/4e-bijeenkomst-npsb-herstelsport-wandelen-waterpret-yoga-en-tai-chi/). In de buitenlucht, met precies goed weer, zon en een zacht briesje, bewogen we langzaam en aandachtig. Het tempo lag laag, maar het was verrassend intensief. De omgeving hielp: het was prettig, bijna meditatief. Bart vertelde over de acht smaken, die vanuit verschillende Oosterse achtergronden ziekten helpen buiten te sluiten: goed voor de organen en voor de ontspanning van de geest, niet met kracht maar in het verlengde van de ademhaling en in zachtheid uitgevoerd. Omdat het de tweede keer was dat we Tai Chi deden, voelde het al wat vertrouwder. We hoefden minder te zoeken naar waar je arm of hand precies moest zijn en we hadden daardoor meer ruimte om te voelen wat de bewegingen doen. Bij veel mensen viel op hoe lichaam en hoofd elkaar beïnvloeden. Eerder hadden we daar al een lezing van Han Baeten over gehad. Over ons hoofd: de piekerfabriek (https://www.politiesport.nl/binden-en-bewegen-in-de-natuur-tijdens-3e-npsb-herstelsport-opwerkmoment/). Hier ervoeren we het opnieuw, maar dan via beweging: niet zwaar of prestatiegericht, maar juist mild en aandachtig. Zo werd het een ochtend waarin water en beweging op verschillende manieren samenkwamen en waarin we stap voor stap weer iets bewuster werden van hoe we bewegen, ademen en aanwezig zijn.
Voor de lunch vertrokken we naar de andere kant van Amsterdam. Vanaf een parkeerplaats begonnen we aan een wandeling door de weilanden richting de lunchlocatie, Zorgkwekerij Klarenbeek (https://www.cordaan.nl/lerenenwerken/groen-en-dier/klarenbeek/). Die was voor veel groepsleden al bekend van het opwerkmoment van 19 augustus (https://www.politiesport.nl/opwerkmoment-nummer-8-de-amsterdamse-natuur-in/). En omdat het toen zo goed bevallen was, deden we het graag nog eens. Onderweg ontstonden vanzelf mooie gesprekken: wandelend praatten we met elkaar over hoe het met ons ging, wat ons bezighield en hoe we de herstelsportcyclus beleven.
Vlak voor we bij Zorgboerderij Klarenbeek aankwamen, deden we een buddy-oefening. Eén persoon sloot de ogen, terwijl de ander als gids fungeerde. Lopend door hoog gras, langs greppels en oneffenheden, werden we uitgenodigd om te vertrouwen, om te luisteren met andere zintuigen en ons te laten leiden. Het was een eenvoudige en mooie ervaring.
Bij aankomst bij Zorgkwekerij Klarenbeek waren wij inmiddels helemaal klaar voor de lunch. Alleen bleek er een kleine verrassing te zijn: onze komst stond bij de medewerkers per ongeluk een week later in de agenda. Ze hadden dus niet op ons gerekend en de lunch stond nog niet klaar.
Gelukkig werd daar heel flexibel op gereageerd. Niet getreurd: ze gingen het gewoon regelen. En met een even eenvoudige als doeltreffende oplossing werd de planning ter plekke omgedraaid. Zo begon onze achterstevoren lunch met koffie, thee en taart, en daarna het hoofdgerecht, en konden wij doorpraten over het ochtendprogramma en de wandeling van net.
Ondertussen gingen de medewerkers van de boerderij snel aan de slag om ons hoofdgerecht voor te bereiden. Zo veranderde een vergissing in de planning eigenlijk in een heel ontspannen intermezzo. Niemand hoefde ergens op te wachten, wij hadden het prima naar ons zin met koffie en taart, en achter de schermen werd ondertussen alles geregeld. Toen de lunch vervolgens klaar was, konden we alsnog gezamenlijk aan tafel. Daarmee was ook dit onverwachte onderdeel van de dag op een mooie en praktische manier opgelost. Ook de aardbeien en de pepertjes vlogen weer door de lucht: het zoet en het pittige van de dag. Het zoete overheerste, het was een mooi opwerkmoment geweest! Aan het einde van de lunch werden we nog opgeroepen om op 9 september mee te doen met RechtInBeweging, kregen we wat praktische zaken mee en werd er nog jam gekocht. Voor een van de deelnemers regelden we ondertussen nog even een ETA voor de reis naar de UK en daarna liepen we gezellig terug door de weilanden naar de auto’s. We kijken allemaal uit naar het volgende moment: Schotland!
Hartelijke groet van Andrea en Chris!
