WK Wielrennen L’Hospitalet de l’Infant Spanje.

0
393
WK Wielrennen voor politiemedewerkers - podium

Van 20 tot en met 22 september heeft in de regio Vandellos in Spanje het WK Wielrennen voor politiemedewerkers plaatsgevonden. Drie wedstrijden stonden op het programma: een individuele tijdrit, een klassieke wegrit en een mountainbikewedstrijd.

Op woensdag 18 september om 06.00 uur vertrok een sterke delegatie wielrenners vanaf Schiphol om te gaan strijden om de felbegeerde regenboogtruien. Vijf vrouwen en zes mannen in de vorm van hun leven en begeleid door twee bevlogen ploegleiders, zouden de Nederlandse eer gaan hooghouden op een uitdagend parcours langs de Spaanse kust. Nederland was er klaar voor.

Na twee heerlijk zonnige dagen van trainen, verkennen, rusten, heel veel lachen, tactische- en teambesprekingen stond een tijdrit van 12 kilometer op het menu. De zenuwen namen door de dag heen merkbaar toe en iedereen was volledig gefocust. 12 Kilometer lijkt niet veel, maar met twee lelijke klimmen en alles vol gas is dit een zware uitdaging. Aan de start stond een heuse Spaanse Armada die bol stond van het tijdritgeweld, maar nadat de kruitdampen waren opgetrokken bleek dat Nederland zowel bij de mannen als bij de vrouwen de tegenstand had weggeblazen. Yva Geluk (Zeeland West-Brabant) en Glenn Edelenbos (Oost-Nederland) mochten zich melden op het podium om de regenboogtrui in ontvangst te nemen. Glenn Edelenbos won met overmacht ook de overall tijdrit en was hiermee ook dé favoriet voor de wegwedstrijd.

Helaas liep dat anders. Bij de start van de wegrit over 104 kilometer (drie ronden van 35 km) had Nederland zich nog demonstratief op de eerste rij van het peloton gepositioneerd, om te onderstrepen dat wij niet kwamen om zomaar mee te rijden, maar de koers hard te maken. Na de korte neutralisatie regende het aanvallen. De overige landen hadden kennelijk ook de uitslag van de tijdrit goed bestudeerd, want elke keer als een Nederlander demarreerde, en dan specifiek Glenn, zat er een heel peloton op het achterwiel. Wegkomen was moeilijker dan we hadden gedacht en gehoopt. Zo niet voor een groepje van vijf dat er op kousen voeten vandoor was geslopen. Alleen, er zat geen Nederlander bij. Dit betekende dat we in het defensief waren gedwongen en na één ronde al moesten achtervolgen.

Na één ronde startten ook de dames voor hun wedstrijd over 70 kilometer. Na een wat langere neutralisatie versnipperde het startveld gelijk en al snel bleek dat er drie kanshebbers waren voor de titel. Lisette Landsman (eenheid Amsterdam), Yva Geluk en een Spaanse collega. De finale van de vrouwen viel samen met die van de mannen en was uiterst beklijvend. Lisette kwam met de Spaanse voorop te zitten en beschikte over stalen zenuwen. De Spaanse heeft in de finale al het werk opgeknapt, omdat Yva druk van achteruit bleef zetten; ze moest dus wel. Op de laatste korte, maar steile beklimming plaatste Lisette een verschroeiende versnelling en reed de Spaanse recht uit het wiel. Echter, de Spaanse bleek taai en bleef op 50 meter hangen. Na een bloedstollende laatste kilometer en vurige aanmoedigingen uit de ploegleiderswagen kon Lisette haar handen in de lucht steken om zich voor een heel jaar lang wereldkampioen te mogen noemen! Een overwinning uit het boekje!

Ondertussen was het volle bak koers bij de mannen. Na herhaalde pogingen om het gat dicht te rijden, bleek dat de kopgroep te sterk was en ging strijden om de wereldtitel. Voor Nederland restte een strijd om de overige podiumplekken. Terwijl Glenn zijn motor had laten aanslaan op kop van het peloton om de sprint aan te trekken, raakte zijn wiel een gat in de weg en sloeg hij over de kop. Helaas nam hij in zijn val ook sprinter van dienst, Rein Falke (Midden-Nederland), mee waardoor zij uitgeschakeld waren voor het podium. Gelukkig zaten Melvin Bos (Noord-Holland) en Anco Verstegen (Zeeland en West-Brabant) nog in goede positie. De pech was nog niet op, zo bleek. Melvin kreeg in volle finale af te rekenen met een tweede lekke band en kon niet meer sprinten. Desondanks sleepte hij nog een 6e plaats uit de brand. Anco eindigde net buiten de top 10 op een 12e stek.

WK Wielrennen voor politiemedewerkers - podium

Een WK dus met twee gezichten, maar ook dat is wielrennen. De gevallen collega’s maken het, los van de teleurstelling, goed en ook de fietsen komen er wel weer bovenop.

Iedereen in de koers heeft zijn eigen verhaal. Sommigen koersten voor het eerst, anderen waren te kwistig met inspanningen en moesten dat later bekopen of haalden hun gebruikelijke wattages niet. Anderen putten hoop uit de resultaten en kunnen weer vooruit kijken. De gemeenschappelijke deler van dit wereldkampioenschap is dat heel Team Nederland scherp was, gefocust, bloedfanatiek en toegewijd. Iedereen heeft er het beste van gemaakt en heeft een stap gezet in zijn of haar ontwikkeling als renner en als mens.

LAAT EEN REACTIE ACHTER

Please enter your comment!
Please enter your name here