Van 1 tot en met 4 mei vond in Praag het Europees Politie Kampioenschap marathon plaats. 170 politie-hardlopers uit maar liefst 22 landen namen deel en trotseerden hoge temperaturen en kilometers aan kinderkopjes en tramrails op het parcours. Marathon Praag 2026 gaat de boeken in als een ware beproeving! Vanuit Nederland deden 12 collega’s mee: zes mannen en zes vrouwen. Bert van team NL deelt in onderstaand verslag zijn ervaring.
‘Een week of acht geleden werd ik benaderd met de vraag of ik mee zou willen doen aan de EK marathon voor de Politie in Praag namens de Nederlandse equipe. Er spookte wel wat dingen door mijn hoofd. Is acht weken niet wat kort om specifiek te trainen richting de marathon? Sla ik geen flater met mijn huidige PR? Kan ik dit wel combineren met mijn onregelmatigheid in het werk? Pas ik wel in het team etc. etc. etc.? Waarschijnlijk allemaal argumenten om mezelf in te dekken. Na het een paar dagen te hebben laten bezinken en het thuis te hebben besproken, hakte ik de knoop door en meldde me aan. Direct in de trainingsmodus gesprongen en me zo goed als mogelijk voorbereid. Op het team waar ik werk (West Betuwe) waren veel collega’s enthousiast, maar verklaarden ze me ook voor gek (maar dat doen ze sowieso al met mijn dagelijkse sportdrift).
Tijdens de vele trainingskilometers had ik alle tijd om na te denken. De twijfels verdwenen gelukkig naar de achtergrond en maakten plaats voor trots om voor Nederland uit te mogen komen. Ook vond ik het superleuk om nieuwe collega’s met dezelfde passie te ontmoeten. Ik zag deze hele reis als een schitterend cadeau. Laat het aftellen naar het marathonweekend maar beginnen. Hoe dichter bij het vertrek, hoe meer pijntjes en spanning ik voelde. Het schijnt erbij te horen.
Eindelijk is het vrijdag 1 mei, 05.00 uur. Ik kom aan in Apeldoorn om vanuit daar met een touringcar van de KMar naar Praag te reizen. Wie o wie zullen mijn teamgenoten zijn? Langzaam druppelt iedereen vanuit het hele land binnen. Geen bekenden. Iedereen kijkt de kat nog even uit de boom en neemt plaats in de bus. Of het nu het aftasten of het vroege tijdstip is, bijna iedereen gaat een tukkie doen, boek lezen, podcast luisteren of filmpje kijken. Bij de tussenstops komen de gesprekken langzaam op gang en die stoppen pas als we op 4 mei rond 21.00 uur weer terug zijn in Apeldoorn.
In Praag aangekomen is al snel duidelijk dat het een hele gemêleerde groep collega’s is en dat iedereen openstaat voor een praatje. Toch makkelijk als je twee gemene delers hebt: hardlopen en het politievak. Maar er wordt ook al snel over privézaken gekletst. Dit geeft aan dat er vertrouwen is in elkaar. Ik geniet echt het hele weekend van de groep (lopers, organisatie, buschauffeurs). We doen veel als groep, maar als iemand andere plannen heeft, is dit geen enkel probleem. Iedereen respecteert elkaar.
In het hotel waar wij verblijven zitten meerdere landen. In totaal doen er 22 landen mee aan het EK. Op de eerste avond moeten wij het dopingformulier invullen, accrediteren en het startnummer ophalen. We ontvangen ook het officiële hardloop-, vrijetijds- en openingsceremonie tenue. De dag begon nogal vroeg, dus de lopers gaan lekker op tijd naar bed.
De volgende ochtend gezamenlijk ontbijten en daarna omkleden voor de officiële opening. Dit is heel speciaal om te doen (wel jammer dat dit in een saaie conferentiezaal plaatsvond). Ondanks dat dit veel kleiner is, krijg ik toch een beetje een idee wat Olympiërs voelen tijdens de openingsceremonie en hoe het is om achter je eigen vlaggendrager aan te mogen lopen. Ik merk dat ik toch al met morgen bezig ben, de marathon. Ik kijk om me heen naar de andere deelnemers en maak ongemerkt een beeld voor mezelf: ‘die zal vast heel snel zijn’ en ‘die moet ik kunnen hebben’. Ook hoop ik dat dit niet te lang duurt, want ik wil mijn benen sparen. Bij één van de dansmariekes (zij liepen met de borden waarop de landen vermeld stonden) wordt de spanning te veel en zij valt bijna flauw. Gelukkig is er ruim voldoende Politiehulp om haar heen en valt ze niet om.
Na de officiële opening gaan we met een klein groepje een stukje hardlopen in een mooi parkje achter het hotel. Even kijken hoe de benen voelen en of de pijntjes van de afgelopen dagen verdwenen zijn. In de middag lunchen we met de lopers in het centrum van Praag en daarna kijken we waar de start morgen plaatsvindt. Poeh wat is het warm en druk. Gelukkig starten we morgen al om 08.00 uur. Vanuit het centrum gaan we met de tram naar de marathon expo. Hier blijkt dat de trambestuurder niet de allervrolijkste vent is en de deuren van de tram gewoon sluit, terwijl nog niet iedereen in de tram staat. Zo wordt de groep in tweeën gedeeld. Bij de terugreis ‘mogen’ we gelukkig wel allemaal instappen van dezelfde trambestuurder. Tijdens het avondeten is duidelijk dat we allemaal gaar zijn van het wandelen en de hitte, we gaan op tijd naar bed voor morgen.
Op de ochtend van de marathon is iedereen al vroeg wakker om op tijd te ontbijten en richting de start te vertrekken met de tram. Ondanks de drukte verloopt dit soepel, maar iedereen is duidelijk gespannen en maakt zich zorgen om de warmte. Velen passen hun doelstelling aan en we gaan wel zien waar het schip strandt. We mogen in startvak B plaatsnemen. Dit vak is speciaal voor de deelnemers van het EK voor politie geregeld. Super gedaan, zo direct achter de wedstrijdlopers. Nadat iedereen één of meerdere angstplasje heeft gedaan is het ‘eindelijk’ zover, we mogen starten. Iedereen wenst elkaar succes en we vertrekken. De temperatuur is nog te doen, maar als je eenmaal in de zon loopt is het al snel warm. Dit is een race waarin veel gedronken en gekoeld moet worden. Gelukkig heeft de organisatie hier goed rekening mee gehouden. Er zijn veel waterpunten. Onderweg komen we op verschillende punten onze supporters tegen (gedelegeerde, buschauffeurs, organisatie, ouders). Superfijn dat zij er staan om ons er doorheen te loodsen.
Ik ben super trots op ons team, iedereen loopt de marathon uit en mag super trots zijn op zichzelf. De omstandigheden waren pittig, het was warm, er waren heel wat kasseien waar we overheen moesten rennen en het parcours liep op en af.
Na de marathon trekt iedereen zijn eigen plan. Sommigen gaan rusten, anderen gaan met elkaar wat drinken in een park. Ook praten we na met elkaar en met deelnemers uit andere landen. Superleuk om zo iedereen zijn/haar verhaal te horen. Iedereen beleeft de marathon toch op zijn eigen manier. Wat wel bij iedereen duidelijk is, het was WARM!!!!!! Ook kreeg één deelnemer het voor elkaar om twee medailles te scoren. Tip van Flip: loop gewoon een keer terug naar de finish, doe je medaille af en loop nogmaals langs de uitgifte en buig gewoon.
‘S avonds is de officiële afsluiting met daaraan vast de huldiging van de top drie bij de mannen en de vrouwen en de huldiging van de top drie bij de landenteams, zowel bij de mannen als bij de vrouwen. Voor ons helaas geen plaats op het podium, maar wij liepen de marathon wel allemaal uit en zijn enorm trots op elkaar.
Maar dan horen wij opeens door de speakers: “Glenn from the Netherlands mag even naar voren komen.” Onze Benjamin van de groep heeft een werelddaad verricht. Een loper die volgens Glenn na 4km al ondersteund moest worden, maar echt de laatste 150m niet verder kon, haalde de finish door de hulp van Glenn. Hier wordt hij vorstelijk voor beloond. Hij ontvangt een grote helikopter vanuit de speelgoedwinkel. Deze helikopter krijgt vast een mooie plek in de kinderkamer van Glenn 😉! Dit alles levert bij het Nederlands team de grootste lol op. Hierna begint het (gala)diner en de feestavond.
En dan is het alweer maandagochtend, de dag na de marathon. De meesten sliepen slecht of nauwelijks. Iedereen zat nog vol adrenaline. Na het ontbijt zitten we netjes om 08.30 uur allemaal in de bus om terug naar Nederland te gaan. Helaas blijkt na een half uur rijden dat iemand zijn paspoort en autosleutel in de kluis in het hotel vergeten is, dus omkeren en weer terug naar Praag. Door deze vertraging en een hoop files onderweg rijden we rond 20.00 uur de grens van Duitsland naar Nederland over. Op de parkeerplaats van een wegrestaurant kijken wij met elkaar de dodenherdenking op De Dam en zijn wij 2 minuten stil. Wel apart zo precies op de grens en dat daar ook nog een Nederlandse vlag halfstok hangt. Rond 21.00 uur zijn we weer terug in Apeldoorn en neemt iedereen afscheid van elkaar om moe maar voldaan naar huis te rijden.
Wat was dit een onvergetelijk weekend. Wat een eer om voor het Nederlands team uit te mogen komen. Heel leuk nieuwe mensen te hebben ontmoet en hopelijk zien we elkaar nog vaker bij mooie hardloopevenementen. Dank aan de organisatie, gedelegeerde, buschauffeurs en de hardlopers voor dit ONVERGETELIJKE weekend’.
Eline, Bastiaan, Eline, Patrick, Juliette, Glenn, Kathalijne, Timo, Moniek, Martijn, Rosanne, Gert-Jan, Janneke, Mark, Jacqueline, Lars en Bert
Uitslagen EK marathon 2026:
https://www.runczech.com/en/results/vodafone-prague-marathon-2026
Resultaten team Nederland
Bastiaan 2.45,19
Bert 2.54,58
Timo 2.58,05
Patrick 2.59,10
Glenn 3.04,10
Martijn 3.13,22
Juliette 3.27,41
Rosanne 3.28,27
Eline K. 3.38,18
Kathalijne 3.43,20
Eline B. 3.45,27
Moniek 4.00,08
