Het 3e opwerkmoment voor de NPSB herstelsporters 2026 bracht de groep naar Ameland. Het waren twee intensieve dagen doorspekt met samen, buiten, bewegen en nog veel meer. Deze keer waren Chris en Andrea aan de beurt om hun belevenissen aan het papier toe te vertrouwen. Lees hier hun verslag.
Op donderdag 23 en vrijdag 24 april was het zover: het derde opwerk moment van de NPSB-herstelsportcyclus 2026 voerde ons naar Sier aan Zee op Ameland. Twee dagen zeelucht, bewegen, verbinden en een aantal ervaringen die we niet snel zullen vergeten.
Vanuit het hele land reisden we carpoolend of solo richting de veerboot. Na een frisse maar zonnige overtocht en een sightseeing trip met de bus stonden we rond twee uur ’s middags met z’n allen op het eiland. Na de ontvangst door Jacqueline en Michel werd Han Baeten aan ons voorgesteld. Han is runningtherapeut en coach, en publiceert onder andere op Alles over Sport (https://www.allesoversport.nl/auteur/han-baeten/). Daarnaast is Han voorzitter van Stichting Bewegen voor je brein (bewegenvoorjebrein.nl). In een omgevlogen half uurtje vertelde hij ons over de waarde van bewegen en het verband tussen je “hoofdkantoor” of “piekerfabriek”, het is maar hoe je het bekijkt, en wat beweging met je lijf doet. Herkenbaar en prikkelend.
Daarna was het tijd om naar buiten te gaan. We trokken onze schoenen uit en liepen op blote voeten het strand op. Het zonnetje scheen, we wandelden in de vloedlijn. Hier en daar moesten we wat paardenmest ontwijken. “Bas zonder jas” had zijn jas vergeten mee te nemen naar Ameland, maar dat mocht de pret niet drukken.
Na het eten kregen we de plannen voor de vrijdag te horen: vóór het ontbijt een dip in de Noordzee. Even laten bezinken! De rest van de avond was vrij. Sommigen maakten nog een rondje, één van ons een iets groter rondje, en uiteindelijk bleken de banken bij de bar de perfecte plek om elkaar wat beter te leren kennen. Onder het genot van thee en koffie werd er gepraat, gelachen en geluisterd.
De volgende ochtend om kwart voor acht verzamelden we met nuchtere maag en handdoekje onder de arm. Te voet gingen we door de duinen richting het strand. We werden goed begeleid in zowel het fysieke als het mentale deel van wat ging komen: de dip in de Noordzee. Na een warming-up en uitleg over hoe je dit het beste kunt aanpakken, gingen we vastberaden richting het water. We liepen erin alsof het een blond biertje was – er lag dan ook twee vingers schuim op het strand.
De gouden tip bleek goud waard: “onder water waait het niet”. En inderdaad, eenmaal tot de hals in het water was het een heel bijzondere ervaring. Zeker een minuut stonden we samen in de branding. Een alerte deelnemer merkte op dat het water zout was. Een ander vond het ook tamelijk nat. Na deze wetenschappelijke constateringen konden we tevreden het strand weer op. De warme douche daarna voelde als een beloning, en het ontbijt smaakte die ochtend toch net even anders. Beter!
Na het ontbijt kreeg Han opnieuw het podium en dit keer had hij gelukkig meer tijd dan een half uurtje. Twee zinnen die bleven hangen: “Fake it until you BECOME it!” en “Je ademhaling heb je altijd bij de hand (bijdehand!)”. Na de introductie nam Han ons mee het bos in voor een reeks oefeningen. Ogenschijnlijk eenvoudig, maar voor velen van ons met een verrassend grote impact. Waardevol.
Bij terugkomst stonden de laatste twee oefeningen op het programma, waaronder het Oud-Hollandsch “Ballonzitten”. De les: lucht is gratis, maar het maakt wel uit wat je ermee doet.
Zo vloog de ochtend om en was het alweer tijd voor de thuisreis. Terug naar de bus, de boot en het vasteland. Maar wel met een rugzak vol nieuwe energie, inzichten en verbinding.
Het waren twee fantastische dagen”.
