De 73 atletische vrouwen staan klaar voor hun start. De gezichten staan net zo gespannen als hun spieren. Dan knalt het startschot. Zand spat op, de dames schieten naar voren. Het EK Cross Country Politie 2025 is begonnen.
Maar, eerst terug naar dag 1. De dag van aankomst.
Zondag 16 november: aankomst delegaties
In hotel Van der Valk, Leusden gonst het. Een mix van gezelligheid en wedstrijdfocus. In iedere loungehoek zit een team bij te komen of het programma door te spreken. Sommige atleten komen elkaar na jaren weer tegen: “Hi, that’s a long time ago.” De sfeer voelt wat onwennig en uitgelaten, maar ook vol energie.
In de accreditatieruimte heet Ian Redican, Technical Delegate van de USPE, elk team welkom. De ontvangst is strak georganiseerd: politielegitimatie tonen, identiteitsbewijs controleren en dopingverklaring overhandigen. Dan volgt de controle van vlag en volkslied.
Wanneer het Spaanse team binnenkomt, klinkt het Spaanse volkslied. Hoewel het geen ceremonieel moment is, maar slechts een praktische check, marcheren de atleten de zaal binnen en grijnzen breed. Ja, dit is hun volkslied.
’s Avonds schuiven de teams aan voor het diner. Twintig landen onder één dak, allemaal collega’s én atleten.
Maandag 17 november: openingsceremonie
De delegaties verzamelen zich in sporthal De Engh in Soest. Het is een kleurrijk geheel: vlaggen van alle deelnemende landen, politie-uniformen en sporttenues. Begeleid door het Nederlands Politieorkest marcheren twintig landen één voor één binnen, voorafgegaan door kinderen die de bordjes van de landen dragen. Ze lopen trots als mini-ceremoniemeesters. Vervolgens wordt de vlag van USPE binnengedragen en als laatste dragen acht jongens en meisjes met klamme handjes van de zenuwen de Nederlandse vlag binnen. De vlag wordt gehesen en het Wilhelmus klinkt.
NPSB-Voorzitter Petra Bosman benadrukt hoe sport het politiewerk weerspiegelt: “Cross country vraagt veerkracht, strategie en karakter. Je moet fysiek en mentaal fit zijn. Precies wat ons dagelijkse werk óók vraagt. Ga de uitdaging aan, strijd met moed, respect en sportiviteit. Waarden die ons allen verenigen.” Locoburgemeester Osman Suna van Soest legt de nadruk op verbinding: “Jullie komen hier als atleten én als collega’s die dezelfde missie delen. Ik heb groot respect voor de inzet die jullie beroep vereist.” Politiechef Philippe Estourgie gaat in op de combinatie van sportiviteit en kameraadschap: “Laten we niet vergeten de politiegemeenschap te vieren. Loop hard en eerlijk en geniet van elk moment.” Tot slot opent USPE-president Georgios Tzatzakis het kampioenschap officieel.
De toespraken raken allemaal hetzelfde thema: sport is meer dan competitie en persoonlijke records. Het is de basis voor collegialiteit, professionaliteit en fit zijn voor de dagelijkse uitdagingen in het werk.
Parcoursverkenning
Net achter de atletiekbaan van AV Pijnenburg start het parcours, midden op de Soesterduinen. Mul zand dat de benen tart, korte klimmetjes, snelle afdalingen en bochtige bosstroken.
Toch vindt Ian het nog niet zwaar genoeg. Hij fronst en besluit: er moet 250 meter zand bij. Het parcours wordt direct aangepast.
Technische briefing
Voor de technische briefing aan het eind van de middag schuiven alleen de coaches en delegatiehoofden aan. Ian neemt de belangrijke details door: “172 atleten, verdeeld over 20 landen, gaan de strijd aan. 99 mannen en 73 vrouwen. De race bestaat uit 10 kilometer, verdeeld over vier ronden. Last minute is het parcours gewijzigd.” Ian laat een plaatje van de gewijzigde route zien en zegt met een knipoog: “250 meter extra zand. Na de wedstrijd willen ze nooit meer naar het strand.” Hij legt uit dat de twee korte stukken asfalt afgedekt worden met rubbermatten en dat waterposten volledig self-service zijn. Ook geeft hij aan dat dopingcontroles willekeurig plaatsvinden.
Voor de volgorde van de startvakken wordt geloot, ieder vak een land. Als blijkt dat België geen damesteam heeft, fluistert de Belg Carlos de Waalsche met een knipoog: “Mooie vrouwen hebben we misschien wel, maar geen snelle.” Over zijn mannenploeg is hij realistisch: “We mikken op finishen in de middenmoot, de zesde tot de negende plek zou mooi zijn. Het beste team van België is hier. Helaas moesten we één van onze topatleten in allerijl vervangen wegens een blessure. We hopen op het beste en hebben er zin in.”
Dinsdag 18 november: de wedstrijd
De ochtend is fris, maar er prikt een voorzichtig zonnetje door de bomen. Onrustige voeten trappelen in het zand. De spanning is voelbaar. Petra Bosman: “Jullie trainden hard om hier te zijn. Dit is jullie moment. Geniet van het parcours en van de pracht van Soest.”
10.00 uur: het startschot klinkt, daarop volgt een directe explosie van energie. Zand stuift op, haren wapperen en de benen zoeken ritme in de onregelmatigheid van de ondergrond. De Soesterduinen laten zich van hun mooiste én zwaarste kant zien.
De Duitse Domenika Mayer loopt sterk en onverstoorbaar. Ze wint overtuigend in 33.06 en valt voldaan in de armen van haar coach. Kort daarna komt haar teamgenoot Anna Langerwisch over de streep. De derde plek is voor de Poolse Monika Stachowska, zij liep 35.06.
11.15 uur: als de dames nog bijkomen, staan de mannen klaar in hun startvak. Gefocust, strakke blik vooruit. Dan klinkt het startschot en stuiven ze weg. “Kom op heren, jullie kunnen het”, roept een toeschouwer. Het tempo ligt hoog: als een kudde antilopen op de vlucht razen ze langs. En de vaart blijft er flink in, ook in ronde drie en vier. De Duitse ploeg toont zich indrukwekkend in vorm: Robin Müller finisht als eerste in 29.12, slechts twee seconden later volgt zijn teamgenoot Florian Bremm. De derde plek is voor Kurt Lauer, eveneens uit Duitsland.
Prijsuitreiking en afsluiting
Onder luid applaus reiken Petra namens de NPSB en Georgios, Ivo en Ian namens de USPE, de medailles uit aan de nummers 1, 2 en 3. Tot vier keer toe klinkt het Duitse volkslied: bij de mannen en vrouwen individueel én in het teamklassement. Wat een overmacht!
De atleten hebben hun wedstrijdtenue ingeruild voor een feestelijke outfit. De Oostenrijkse dames dragen de traditionele Dirndl, wat het geheel extra feestelijk maakt. Iedereen kijkt voldaan, tevreden en trots terug op de wedstrijd.
Tijdens het diner hoor je de ervaringen; over het zand, over de prestaties. De deelnemers zijn lovend over het prachtige parcours. Dan barst het feest los. Atleten die elkaar eerder die dag nog uit het zand probeerden te lopen, staan nu samen te dansen en te lachen. Het hoort allemaal bij politiesport.
De sportmannen en -vrouwen hebben laten zien wat sport binnen de politie betekent. Niet alleen presteren en winnen, maar samen herinneringen maken.
