Onlangs vond het tweede opwerkmoment plaats van de NPSB-herstelsportcyclus 2026. Op het programma stond een wandeltest. Een moment om te kijken waar men staat, want meten is weten. Het is de bedoeling dat de deelnemers gedurende de cyclus fysiek en mentaal voortuitgang boeken. Hier zijn de bijeenkomsten ook voor bedoeld: samen sterker worden zodat iedereen straks klaar is voor de uitdaging die voor ons ligt: de herstelsportreis in september, aan boord van de Flying Dutchman in Schotland. Maar eerst woensdag 25 maart. Nicole tekende deze keer haar ervaring op.
Op woensdag 25 maart is het tweede opwerkmoment van de NPSB-herstelsportcyclus 2026. Hiervoor zijn we in het mooie complex van de NVLi in Doorn. De dag start stormachtig en de weergoden geven ons een voorproefje van echt Schots weer.
We starten in de kamer van WEP. We maken een rondje om te horen hoe iedereen erbij zit. Duidelijk is dat het een intensieve, verbindende en bijzondere kennismaking was tijdens het eerste opwerkmoment in Kampen. Deze dag heeft veel met mensen gedaan en is er met het thuisfront veel gepraat hierover. Zij hebben ook hun rol in de reis die wij gaan doormaken en wij waarderen hun steun hierin. Hopelijk krijgen we samen (the fellowship of the NPSB) met elkaar een goede band en maakt deze reis de banden met onze partners, kinderen en familie ook weer beter. We vinden het allemaal jammer dat vier mensen om legitieme redenen een andere pad hebben gekozen of moesten kiezen. Deze mensen nemen we in gedachten mee op onze volgende momenten in deze reis.
De reis is begonnen. Ik had een post gemaakt op social media met de zin: De start van een reis, het antwoord wat ik hierop kreeg was: hoe ver je ook weggaat, alles begint bij de eerste stap. En dat is wat we vandaag gaan doen. Wandelen met een gewicht van ongeveer 10 kilogram in je rugzak. Een nulmeting om te zien hoe je er fysiek en mentaal bij staat. De rugzak is er letterlijk, maar daarnaast lopen we allemaal met een figuurlijk rugzakje gevuld met gewicht. Deze wandeling is een mooie metafoor dat je leert lopen met het gewicht van deze beide rugzakjes. Dat ze niet zomaar in een keer leeg en licht zijn, maar dat je traint, je conditie verbetert en daardoor je eigen ‘last’ beter kan dragen.
Eerst een warming-up van Michel. Het lichaam losschudden en springen, het bloed laten stromen. Dit allemaal naast het bankje van de Mariniers in Doorn. Het bankje dat staat voor ontmoeting, voor samen zijn. Het bankje is ook het startpunt van het rondje rond het Bouwland wat we gaan lopen.
De wandeling start met vals plat het bos in. In het bos beginnen de blaadjes al een beetje te komen en er staan zelfs enkele narcissen op de route. Het gewicht van de rugzak is duidelijk voelbaar, de nieuwe schoenen van een aantal moeten nog meters gaan maken. Eerst maar eens een goede cadans te pakken krijgen en de adem in het juiste ritme. Een enkele hagelbui mag de pret niet drukken. Een aantal loopt alleen, anderen met elkaar verdiept in goede gesprekken. We genieten van de natuur om ons heen, de zingende vogels en een hakkende specht. Tijdens de wandeling zijn er ook enkele boshuisjes. In een van de huisjes zie ik een echtpaar samen aan de koffie uitkijkend op het veld (bouwland). Ze zitten compleet stil, is het een schilderij. In ieder geval maakt ik een mentaal plaatje hiervan voor inspiratie.
Op dat moment zijn we al bijna over de helft van de wandeling. Het gewicht van de rugzak went, de juiste cadans is er en de ademhaling is rustig. Het materiaal werkt naar behoren en is nu getest. Enkele gele pijlen wijzen de route en zoals Fabian al zei die ochtend drie keer links is ook rechts. Aangekomen bij het laatste pijltje en die gaat natuurlijk naar rechts, want we zij er alweer bijna.
We komen aan bij het startpunt, het bankje van de Mariniers. De vijf kilometer is door iedereen in 45 à 50 minuten afgerond. Een aantal vraagt zich zelfs af of ze nu al klaar zijn en niet verder moeten lopen. Iedereen krijgt een verdiende high-five. Ook mag iedereen aangeven hoe pittig de wandeling was. Er waren mensen nerveus geweest over de wandeling, maar dat was niet nodig. Iedereen weet nu wat hem/haar te doen staat.
In een kring beginnen we aan onze cooling-down. Dit bestaat uit enkele yoga poses. Van de tree pose, naar een low plank, sphinx en downward facing dog naar een child pose. Lekker in contact met moeder aarde daar op de natte bosgrond.
In het gebouw van het NLVi zijn we nog even samen in de kamer van WEP, Hier wordt iets verteld over stichting WEP en de aankomende opwerkmomenten. De volgende is op Ameland en duurt twee dagen. We krijgen nog niet te veel details, dat is ook niet nodig. We laten het gewoon op ons afkomen en het komt wel goed.
Daarna lopen we allemaal achter Michel aan, want hij heeft de kaartjes voor de lunch in het restaurant. Met het kaartje kunnen we een lunch kiezen uit het buffet. Echt een kwestie van de ogen zijn groter dan de maag. Wat een fijn buffet en veel keuze. Lekker gegeten en daarna zitten we nog even bij elkaar en nemen we tot slot afscheid. Op de terugweg naar huis hebben we weer veel om over na te denken.
Bij mij blijft het liedje Cloudbusting van Kate Bush in mijn hoofd hangen, vooral het refrein:
“But everytime it rains, you’re here in my head. Like the sun coming out, I just know that something good is going to happen. And I don’t know when. But just saying it could even make it happen”.
Daarmee sluit ik af en gaat de voorbereiding naar het derde opwerkmoment van start. De volgende stap in de reis.
